Hoe mijn workflow is veranderd en waarom dat ertoe doet.
Het begin dat deze onderdeel is van echt werk voor klanten dat ik bewust doorontwikkel in experimenten. Ik voelde al een tijd dat de standaard visualisatie- en verkoopsoftware in de keukenindustrie zijn grenzen had bereikt. Het werkt goed om iets toonbaar te maken, maar niet om te begrijpen wat je werkelijk ontwerpt. Het werd voorspelbaar, generiek en te ver verwijderd van de realiteit van ruimte en gebruik.
Daarom ben ik teruggegaan naar software die oorspronkelijk bedoeld is om te ontwerpen en niet om te verkopen. Minder nadruk op perfecte plaatjes en meer nadruk op analyse. Op dat moment begon nieuwe technologie zich in mijn bestaande tools te nestelen. Niet als los systeem, maar als lagen en functies die zich verweven met het ontwerpdenken.
AI explodeerde in mijn proces. Niet als truc, maar als een nieuwe manier van kijken.
Vijftig procent van het brute visualisatiewerk verdween. Niet omdat ik sneller wilde worden, maar omdat er eindelijk ruimte ontstond om het ontwerp anders te benaderen: scenario’s doorlopen, contexten vergelijken, materiaalgedrag analyseren, lichtvarianten testen en ritme begrijpen in plaats van enkel beelden produceren.
Ik ben altijd gefascineerd geweest door het raakvlak tussen kunst en technologie. AI voelt voor mij niet als een shortcut maar als een collaboratieve partner, een systeem dat mijn intuïtie uitdaagt en aannames doorbreekt. Het opent mogelijkheden die ik zelf niet vanzelf zou bedenken.
Elke keuken wordt zo een case study: gedrag, licht, ritme, materiaal en context. Niet om iets mooier te maken, maar om beter te begrijpen wat er werkelijk gebeurt wanneer vorm en ruimte elkaar ontmoeten.
En eerlijk: ik ben geen schrijver. Ik spreek vijf talen maar soms heb ik het gevoel dat ik geen van die talen echt volledig beheers. Zelfs deze tekst is gebaseerd op mijn ideeën en geschreven met hulp van AI, dezelfde samenwerking tussen mens en technologie die mijn ontwerpworkflow nu draagt.
How my workflow changed and why it matters.
This began as real client work that I deliberately extend into experiments. For a long time, I felt that the standard visualization and sales software in the kitchen industry had reached its limits. It is good for showing something, but not for understanding what you are actually designing. Everything became predictable, generic and disconnected from the reality of space and use.
So I returned to software originally meant for designing, not selling. Less focus on perfect images and more focus on analysis. And at that moment, something unexpected happened: new technology started integrating into my existing tools. Not as a separate system but as layers and functions woven into the design process.
AI exploded into my workflow. Not as a trick but as a new way of seeing.
Fifty percent of the brute visualization work disappeared. Not because I wanted to be faster, but because it finally created space to approach design differently: testing scenarios, comparing contexts, analyzing material behaviour, exploring light variations and understanding rhythm instead of merely producing images.
I have always been fascinated by the intersection of art and technology. AI does not feel like a shortcut to me but like a collaborative partner, a system that challenges my intuition and breaks my assumptions. It opens possibilities I would not naturally arrive at myself.
Every kitchen becomes a case study: behaviour, light, rhythm, material and context. Not to make something prettier, but to understand more clearly what truly happens when form and space meet.
And honestly: I am not a writer. I speak five languages but sometimes I feel like I do not fully master any of them. Even this text is based on my ideas and written with the help of AI, the same collaboration between human and technology that now drives my design workflow.
